بسم الله الرحمن الرحیم
از زر و سیم راحتی برسان!
نقل کردند که دو نفر عازم جایی شدند و در راهی باهم همسفر شدند. نفر اول از آن دو مقداری پول همراه داشت و نفر دوم هیچ نداشت! آنکه پول داشت؛ خواب و خوراک در سفر نداشت و دائم نگران بود که پولش را دزد ندزدد!
اما آنکه پولی نداشت با خیال راحت سفر می کرد و می خوابید و با دیگران غذا می خورد!
تا اینکه در بین سفر به کنار چاهی رسیدند. آنکه پول بهمراه داشت هراسش بیشتر شد که اینجا نزدیک چاه است و احتمال سرقت پول بیشتر است! نفر دوم که هیچ نداشت از اینهمه وسواس نفر اول عصبانی شد و به او گفت: بی زحمت چند لحظه همه پول هایت را بده!
نفر اول پولها را به او داد. نفر دوم به محض آنکه پولها را گرفت، همه را به داخل چاه ریخت!!
نفر اول فریاد زد: چه کار کردی؟! همه سرمایه ام را نابود کردی؟!
نفر دوم گفت: حالا دیگر آسوده باش!! و همانطوری که من اکنون بدون هیچ پولی سفر کرده ام؛ تو هم سفر کن! پولت را هم جایی انداختم که بسیار مطمئن است و دست هیچ کس به آن نمی رسد!!
---------------------------
سعدی چه زیبا گفته:
از زر و سیم راحتی برسان خویشتن هم تمتعی برگیر
بعضی از آدمها هستند که بیشتر کشیک پول و سرمایه شان را می کشند تا آنکه از آن استفاده کنند!
سالیان دراز عمر می کنند؛ نه خانه مناسبی! و نه ماشین رو به راهی! و نه......!!
همینطور زندگی می کنند تا بیاندوزند و آن را برای روز مبادا ذخیره کنند! و بدتر آنکه در یک اضطراب دائمی نیز برای حفظ آن بسر می برند!
آدمهایی که یک عمر زندگی می کنند و در حسرت یک سفر زیارتی و یا سیاحتی می مانند!
-------------------
دنیا محل گذر است! اما بهره برداری صحیح از نعمات الهی ربطی به زود گذر بودن دنیا ندارد! هرچند آدمهایی که بر خودشان و اهل و عیالشان جهت رفاه زندگی دنیا سخت می گیرند؛ قطعا قصد قربت (!!) و زهد و رو کردن به آخرت ندارند!(ائمه ما نیز که زهد داشته اند نسبت به خودشان بوده و هنوز من جایی نخواندم که اگر ائمه از دنیا چیزی داشتند نسبت به اهل خانه؛ زهد بورزند!)