X
تبلیغات
رایتل

سلام قولا من رب رحیم

این وعده خداست بر بهشتیان: سلامی از جانب پروردگار مهربان
چهارشنبه 3 خرداد‌ماه سال 1391

از یک تا سه!

بسم الله الرحمن الرحیم


از یک تا سه!


یک:

با تعجب پرسیدم: سکته کرده؟!  اینکه چهل سالش هم نیست! یعنی چه؟ً!

گفت: «یعنی چه» نداره! سکته دیگه که الان جوون و پیر و چاق و لاغر نمیشناسه! شده همون شتری که قراره درخونه همه مون بخوابه! حالا یه وقت هستش که این خواب؛ خواب ابدی میشه! یه وقت هم نه!

پرسیدم: خب! حالا  دکتر چی گفته؟!

گفت: گفته سه تا از رگهای قلبش گرفته و باید.....

دیگه تقریبا به حرفهاش توجه نداشتم! معمولا هر کی مریض بشه –حتی آدمی که دوستش نداریم!- براش غصه مون میشه! اما اگه یه فردی باشه که خوب و مومن باشه؛ بیشتر براش غصه میخوریم.

الحمدلله این مورد که به خیر گذشت و حال این دوست عزیز خوب شد.


----------------------


دو:

باز با تعجب پرسیدم: یعنی اصلا ناراحت نبود که سرطان خون داره؟!

گفت:

نه! باهاش کنار اومده بود! دکتر بهش گفته بود که از انواع و اقسام سرطانها؛ خوش خیم ترینش قسمت تو شده!

پرسیدم: یعنی راحت میاد سر کار و کارش را انجام میده؟!

گفت: آره دیگه! یه آشنایی هم خارج داره که باهاش در ارتباطه و مشاوره میگیره و ....


باز دیگه به بقیه حرفاش توجه  نداشتم! انگار غمهای عالم و آدم؛ یهو اومد  به قلبم!

وقتی که دیگران نسبت به آینده شون ناامید میشن؛ ناخوداگاه این ناامیدی هم به ما منتقل میشه! 

بوی مرگ و بوی سدر و کافور اینبار تندتر از همیشه به مشام میرسه! یعنی ما هم یه روزی نخواهیم بود؟!


---------------------------


سه:

یارو جلوی دوربین نشسته بود و هرچی ازش می پرسیدند؛ یه چیزی به شوخی جواب میداد و میخندید!

مثلا اگه ازش میپرسیدند: از اون روزی که این خبر رو شنیدی چه احساسی داری؟!

یه چیزی می گفت و می خندید! 

یا اگه ازش می پرسیدند: به آینده فکر نمیکنی؟! باز پاسخش خنده بود!

تقریبا گزارشگر با همه ی اطرافیانش هم مصاحبه کرده بود و همشون گریه می کردند و می گفتند: دعاش کنید! چون تا شیش ماه دیگه بیشتر زنده نیست!

اما واکنش اون نسبت به چنین خبر هولناکی؛ فقط خنده بود!

نه اینکه زورکی لبی گشاد کنه ولی در اعماق چهره اش ترس موج بزنه! نه!

بلکه خنده ای بود از ته دل و سرشار از امید و زندگی!

وسطهای اون گزارش؛ دیگه به ادامه اون توجه نداشتم! باور کنید چهره ی خندان این جانباز عزیز پس از سالها از جلو چشمانم محو نشده ! با اینکه نمی دونم بالاخره موند یا به رحمت خدا رفت ! اما لبخندی که اون به مرگ می زد هنوز در ذهن من و همه بیندگان اون برنامه حک شده!


-----------------------


یک! دو! سه!


انگار مرگ هم با همین سه شماره  جلو چشمانمون ظاهر میشه! و همیشه اطرافیانی هم پیدا میشن  که اطلاعیه ترحیمی بزنند و بگند: درگذشت ناگهانی و نابهنگام ......

چقدر زندگی به مرگ نزدیکه!

چقدر مرگ تصادفی جلوه میکنه!

چقدر غصه مون میشه وقتی مریض میشیم و یا مریضی را میبینیم!

چقدر مریضی تلنگر خوبیه که مرگ را دوباره بیادمون میندازه و بیادمون میاره که بالاخره زنگ آخرم را می زنن!

......

اصلن چقدر قدر میدونیم اون لحظه ای که الان توش هستیم!

که اگه قدر هر لحظه از زندگیمون را بدونیم؛ وقتی که «یک و دو سه» را برای ما بشمرن (صد سال دیگه ایشالا!!!) مثل اون جانباز عزیز به مرگ و حیات جاودانیمون لبخند می زنیم!


نظرات (3)
نام :
ایمیل : [پنهان می ماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
چهارشنبه 3 خرداد‌ماه سال 1391 ساعت 07:58 ب.ظ
+ زهرا
1- وقتی سکته کرد 34 سالش بود! با 3 تا بچه قد و نیم قد توی یه شهر غریب که به خاطر عشق به امامشون اومده بودن که بموننن ولی ..... انگار مهمون بودن... خانواده برگشتن با اون ولی اون توی کفن بود!
به همین راحتی !
2- وقتی سرطان گرفت زیر 35 سالش بود .پسر کوچیک 2 سالش بود.خیلی سخت بود وایساد و مبارزه کرد.خدا رو شکر خوب شد.
ولی سرطان چیزی که همیشه باید گوش به زنگش باشی .انگار منتظر فرصت میمونه!
3- شیمیایی شده بود ولی درصدش زیاد نبود.اولش مشکلی نداشت بعد از چندین سال منشاء هزارتا بیماری شد! تخریب دیواره ریه و نای ،چیزی شبیه به سیروز کبدی و چند تا چیز دیگه
بهش گفتن جانبازیت زیر 25 درصده شامل مزایا نمیشی! کاری نمی شه برات کرد. نزدیک 20 سال زجر کشید تا اینکه شب خواستگاری دخترش از خونریزی دیواره ریه بی هوش شد و دیگه به هوش نیومد!

متنتون رو که خوندم این خاطرات و چند تای دیگه جلوی چشمم رژه رفتن.
مثل همیشه قشنگ نوشتید اقای صانعی .ممنون

مهمانسراست خانه دنیا که اندر او
یه روز این بیاید و یک روز آن رود
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
از خواندن مطلبت لذت بردم!
ممنون!
چهارشنبه 3 خرداد‌ماه سال 1391 ساعت 10:15 ب.ظ
+ افشین عبادپور
سلام دوست عزیز لطفا یه سری به وبلاگ من بزن اگه خوشت اومد وبلاگ منو به عنوان ( ماکت های باورنکردنی یک ایرانی ) لینک کنید ( فقط خواهشا یه سری بزنید 30 ثانیه چیزی نیست مطمئن هستم که خوشتون میاد من ماکتهایی ساختم که تا حالا کسی نساخته ) منتظر جواب هست
امتیاز: 0 0
پنج‌شنبه 4 خرداد‌ماه سال 1391 ساعت 07:39 ب.ظ
+ فرهادسیمین
سلام
ممنون که مرگ رو بهم یادآوری کردید
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
قابلی نداشت!!]البته ایشالا صد سال دیگه!